اخیراً میخواستیم فیچر بزرگی رو به محصولمون اضافه کنیم. فیچر جدید ابعاد زیادی داشت که بعد از چندین اکسپریمنت و لود تست هنوز بخشهای گنگی داشت. سوالهایی از قبیل اینکه میتونه همهٔ ریکوستهای کاربران رو در ساعات مختلف روز جواب بده؟ اینکه owner سرویسهای درگیر با این تغییرات عمده موافق هستن؟ این که کاربرها میتونن از این فیچر استفاده کنن؟ و …
برای ریلیز کردن این فیچر دو راه کلی پیش رومون داشتیم. یکی این که سریع ریلیز کنیم و فیدبک بگیریم (ریسک زیاد، گرفتن فیدبک سریع) یا این که بیایم قبل از ریلیز همهٔ پیشفرضهامون رو تست کنیم (ریسک پایین، گرفتن فیدبک کند). اما اومدیم یک راه میانی رو انتخاب کردیم که مزایای هردوی این روشها رو به ارث برده باشه. به این شکل که با تعیین feature flag و ترشولدهای خیلی سختگیرانه محصول رو «دیپلوی» کردیم، اما همزمان فرضیاتمون رو تحلیل میکردیم و بعد از مدتی محصول نهاییمون رو «ریلیز» کردیم.
با این کار، عملاً بُعد دیگری به تریدآفهامون اضافه کردیم؛ همزمان که دیپلوی سریعی داشتیم، ریلیز کمریسکی هم داشتیم.
ایدهٔ این نوشته از Will Larson همینه. این که خیلی وقتها تریدآفهایی داریم که انتخاب بینشون سخته، اما اگر بیایم هوشمندانه یک بُعد به مسئله اضافه کنیم، شاید انتخاب راحتتر باشه و تصمیم بهتری بگیریم.
این نوشته رو اول در کانال تلگرام منتشر کردم. اگر دوست دارید نوشتههای بعدی رو زودتر بخونید، پیشنهاد میکنم عضو کانال بشید.