برای شما هم پیش اومده که از میانهٔ راه یک پروژه نسبتاً بزرگ بهش اضافه شده باشین و کلی علامت سوال براتون پیش اومده باشه؟ این که چرا از فلان تکنولوژی استفاده شده؟ چرا معماری پروژه به این شیوه طراحی شده؟ چرا از ابزار X اینجا استفاده نکردن؟

اینجا اگر خوش‌شانس باشین، مستنداتی پیدا می‌کنید که اعضای قبلی پروژه این تصمیم‌ها رو توش توضیح دادن. ولی اغلب این داک‌ها قدیمی میشن و وضعیت فعلی رو نشون نمی‌دن.

در این حالت تنها راهی که باقی می‌مونه پرسیدن این سوال‌ها از اعضای فعلی تیمه. اما خب ممکنه خود اون‌ها هم همهٔ جزئیات رو به یاد نداشته باشن و یا مثل شما، از میانهٔ راه به تیم اضافه شده باشن.

اینجاست که ایدهٔ ADR مطرح میشه. این ایده می‌گه که بیایم برای نحوه انتخاب ابزارها، معماری‌ یا اضافه و حذف کردن بخش‌های پروژه، یه سند کوتاه بنویسیم توی ریپازیتوری پروژه نگه داریم.

چیزی که این ایده رو متفاوت می‌کنه اینه که اگر در طی زمان تصمیم‌هامون تغییر کرد، به‌جای پاک کردن یا بروزرسانی اون سند، یک سند جدید اضافه کنیم و دلیل این تغییر رو توضیح بدیم. اینطوری یک تاریخچهٔ خوب از تصمیم‌گیری‌ها خواهیم داشت؛ بدون این که نیاز باشه مدام حواسمون به آپدیت نگه داشتن سند‌های قبلی باشه.

اگر این مسئله ذهنتون رو قلقلک می‌ده پیشنهاد می‌کنم این نوشتهٔ کوتاه رو بخونید:
Documenting Architecture Decisions


این نوشته رو اول در کانال تلگرام منتشر کردم. اگر دوست دارید نوشته‌های بعدی رو زودتر بخونید، پیشنهاد می‌کنم عضو کانال بشید.