این روزها دارم کتاب Doom Guy: Life in First Person رو میخونم که John Romero، سازندهٔ سری بازیهای موفق Doom نوشته. نویسنده داستانش رو از خیلی قبل، از بچگیش شروع میکنه که شروع غیر قابل انتظاری هم داره. متولد و بزرگ شدن در خانوادهای غرق در اعتیاد، فقر، خشونت خانگی و البته اندک فرصتهای تنفسی مثل رفتن به باشگاه بولینگ و بازی کردن با دستگاه Pinball، فونداسیون یکی از اثرگذارترین افراد صنعت بازی رو میسازه.
نویسنده میگه که من یکی از چیزهایی که از همون ابتدا فهمیدم اینه که جهان جای عادلانهای نیست و کاریش هم نمیشه کرد. فقط میتونی با کارتهایی که داری بازی کنی و ادامه بدی.
در هفتههای اخیر ذهن من هم خیلی درگیر همین مسئله بود. اتفاقی افتاده بود که باور کردنش برامون سخت بود و در عین حال باید کماکان و در هر لحظه تصمیم میگرفتیم و ادامه میدادیم. هر فردی هم به شیوه و با شدت متفاوتی درگیر بود. یکی باید تصمیم میگرفت که آیا خونه و وسایلش رو به امید امنیت بیشتر خانوادهاش پشت سر بگذاره یا ریسک موندن رو بپذیره. دیگری باید تصمیم میگرفت در راستای حیات بیزینسی که سالها براش تلاش کرده به پیش بردن کارها ادامه بده، و یا به مدت نامعلومی کار رو تعطیل کنه تا جون کارمندهاش در امان بمونه. یکی هم مثل من که کارهایی که میتونست بکنه محدود به خوندن اخبار و مطلع کردن خانواده و عزیزانش از خطرهای احتمالی بود. چیزی نزدیک به استیصال.
بختیار علی در کتاب آخرین انار دنیا مینویسه:
جنگ دردهای جهان را بزرگتر میکند. جنگ هر چند هم بر ضد خرابیها باشد در آخر جور دیگری زمین را آکنده از درد میکند. اگر جنگ نهایت عدالت هم باشد همیشه زمین را لبریز غم میکند.
اما همین غم ارزش انسانیت رو بالا میبره. همدلی رو در دل آدمها روشن میکنه و امید، انتظار خوشبختی و انرژی مضاعف میسازه.
بختیار علی توی یه جای دیگه مینویسه:
انسان باید تا آخرین نفس، تا بعد از مرگش هم باورش را به خوشبختی از دست ندهد. اعتقادش را به درک زیبایی فراموش نکند.
من هم خیلی امیدوارم. با این آدمهایی که داریم خیلی کارهای بزرگی میشه کرد. من رنجها و غمهای حاضر رو بذرهایی میبینم که ازشون جوانههایی مثل Doom و حتی فراتر از آن هم رشد میکنه.
براتون آرزوی سلامتی دارم 💚
این نوشته رو اول در کانال تلگرام منتشر کردم. اگر دوست دارید نوشتههای بعدی رو زودتر بخونید، پیشنهاد میکنم عضو کانال بشید.