چند وقت پیش با VP یک شرکت آلمانی مصاحبهٔ behavioral داشتم. جنس این مصاحبهها معمولاً اینطوریه که از تجربیات گذشته میپرسن و یا چندتا سناریو مطرح میکنن که ممکنه تو فضای کاری پیش بیاد.
اما این یکی یکم متفاوت بود. مصاحبه حول محور core valueهای شرکت، از جمله داشتن اونرشیپ (ownership) روی کارها بود. من اول فکر کردم احتمالاً باید فقط یه مثال بزنم، ولی جریان کاملاً متفاوت پیش رفت.
مصاحبهکننده شروع کرد به پرسیدن سؤالهای خیلی جزئی و دقیق، مثل:
- سعی کن برای یه بچهٔ ۷ ساله اونرشیپ رو توضیح بدی.
- یه مثال از اونرشیپ توی فضای کارت بزن، و یکی هم بیرون از فضای کار و در زندگی شخصی (البته گفت اگر شخصیه و راحت نیستی، لازم نیست بگی).
- داشتن اونرشیپ چرا برای تو مهمه و چه کمکی بهت میکنه؟
- چرا فکر میکنی که اونرشیپ برای ما اهمیت داره؟
همونطور که میبینید، از اون مدل مصاحبهها بود که با جوابهای سطحی سخت میشد مصاحبهکننده رو قانع کرد.
ولی من توی اون مصاحبه واقعاً خوشحال بودم. چون چند ماه قبلش، به بهانهٔ نوشتن در کانال [اینجا]، سعی کرده بودم جدیتر به این موضوع فکر کنم، بخونم، تجربیاتم رو مرور کنم و در نهایت در ذهنم یک ساختار مرتب براش بسازم و بنویسم.
عملاً هر سؤالی که مصاحبهکننده میپرسید، یا براش یه جواب ساختارمند و مرتب داشتم، یا با یک مکث کوتاه میتونستم بهش جواب معقولی بدم.
در نهایت هم مصاحبه خیلی خوب پیش رفت و مصاحبهکننده همونجا بازخورد مثبتی بهم داد.
خواستم این تجربه رو باهاتون به اشتراک بذارم. یک مثال عینی از اهمیت نوشتن و کارکرد شگفتانگیزش برای عمیقتر کردن یادگیری. چیزی که احتمالاً فقط با خوندن به دست نمیاد.
این نوشته رو اول در کانال تلگرام منتشر کردم. اگر دوست دارید نوشتههای بعدی رو زودتر بخونید، پیشنهاد میکنم عضو کانال بشید.