همون‌طور که احتمالاً می‌دونید، AWS یکی دو هفته پیش ریجن us-east-1 رو از دست داد و باعث شد بخش قابل‌توجهی از اینترنت در دنیا یا کند بشه یا عملاً قطع.
کلی هم خبر و محتوای جالب منتشر شد؛ از هم‌دردی شرکت‌ها با مهندس‌های AWS گرفته تا ابراز نگرانی درباره این‌که اصلاً سازوکار اینترنت نباید طوری باشه که از کار افتادن یه region، این‌همه کسب‌وکار و کاربر رو تحت تأثیر بذاره.

در این بین، بامزه‌ترین خبری که خوندم مربوط به شرکت Eight Sleep بود که تخت‌های هوشمند تولید می‌کنه. به خاطر مشکل AWS، نیمه‌شب ارتباط این تخت‌ها با سرورها قطع شده بود و دیگه نمی‌تونستن دماشون رو درست تنظیم کنن. بعضی‌هاشون زیادی داغ شده بودن و خیلی‌ها نتونستن اون شب درست بخوابن 😄
اینجا بخونید:
🔗 Owners of Luxury Smart Beds Literally Lost Sleep Due to AWS Outage

وقتی همچین اتفاقی می‌افته، بعضی شرکت‌ها بدشانس‌ترن و آسیب زیادی می‌بینن. مثلاً اون‌هایی که کل زیرساختشون روی همون region بوده. بعضی‌ها هم خوش‌شانس‌ترن و کمتر تحت تأثیر قرار می‌گیرن.
ولی بخش مثبت ماجرا اینه که همه می‌تونن ازش درس بگیرن. اگر زیرساختمون دچار کندی یا فشار بالا بشه، چطور می‌تونیم برای چنین شرایطی آماده‌تر باشیم؟

به این آمادگی می‌شه در سطوح مختلف فکر کرد. از بهبود فرآیندها و ابزارهای مدیریت incident گرفته تا بازبینی استراتژی زیرساخت، انتخاب locationهای متفاوت و تنوع پلتفرم‌ها.

اما برای من مهم‌تر اینه که از زاویه‌ی معماری و طراحی نرم‌افزار بهش نگاه کنم. یعنی ببینم چه تصمیم‌هایی می‌تونیم بگیریم تا وقتی سیستم با فشار یا کندی غیرمنتظره روبه‌رو می‌شه، بتونیم با تغییرات حداقلی سریع‌تر ریکاوری کنیم.

به نظرم این تمرین ذهنی در تصمیم‌گیری‌های فنی آینده‌امون کمک می‌کنه و در چند پست بعدی درباره‌ش خواهم نوشت. شما هم بهش فکر کنید و اگر دوست داشتید توی بخش ‌کامنت بنویسید.


این نوشته رو اول در کانال تلگرام منتشر کردم. اگر دوست دارید نوشته‌های بعدی رو زودتر بخونید، پیشنهاد می‌کنم عضو کانال بشید.