بدهی‌های فنی عضو جدا ناپذیر توسعهٔ یک محصول هستن. با وجود این که عموماً بار معنایی منفی دارن، اما به وجود آوردنش لزوماً تصمیم معیوبی نیست؛ بلکه همونطور که از اسمش پیداست، یک چیزی رو قرض می‌گیریم که در آینده و در فرصت بهتری بهاش رو پرداخت کنیم.

مارتین فالر بدهی‌های فنی رو به چند دسته تقسیم می‌کنه. بدهی‌های فنی می‌تونن بی‌ملاحظه (reckless) باشن و یا محتاطانه (prudent) به وجود اومده باشن. این که بیایم دیزاین یک قسمتی از کد رو به خاطر چند روز از برنامه جلو افتادن بد پیش ببریم، بیشتر ساختن یک بدهی بی‌ملاحظه است تا محتاطانه. یا این یک بدهی تولید کنیم و برنامه‌ای بهبودش در آینده نداشته باشیم بی ملاحظه است.

از طرف دیگر، بدهی‌ها می‌تونن عامدانه (deliberate) به وجود اومده باشن یا اینکه به طور سهوی (inadvertent) پیش اومده باشن. این که با آگاهی یک بدهی تولید کنیم‌ خیلی متفاوته با این که فکر کنیم کاری رو درست داریم پیش می‌بریم ‌ولی در اصل یک بدهی به سیستم اضافه کنیم.

بدهی‌های باملاحظه و عامدانه (deliberate & inadvertent) اتفاقاً برای رشد محصول ضروری هستن. وقتی داریم کمی از استانداردهامون رو کاهش می‌دیم تا از نظر زمانی جلو بیفتم و به طور همزمان برای بهبودش در آینده برنامه داشته باشیم، نشانهٔ بلوغ تصمیم‌گیری و ترید‌آف درسته.

لینک مقاله


این نوشته رو اول در کانال تلگرام منتشر کردم. اگر دوست دارید نوشته‌های بعدی رو زودتر بخونید، پیشنهاد می‌کنم عضو کانال بشید.