عبارت Vibe Coding رو ممکنه که در چند هفتهٔ اخیر شنیده باشید. این عبارت همین اخیراً توسط Andrej Karpathy که یکی از افراد اثرگذار حوزهٔ هوش مصنوعی هستش و کانتریبیوشن مهمی در تسلا و OpenAI داشته برای اولین بار استفاده شد. ایشون در این توییت می‌گه:

There’s a new kind of coding I call “vibe coding”, where you fully give in to the vibes, embrace exponentials, and forget that the code even exists.

توضیح می‌ده که شما در این روش جوری کد خواهید زد که انگار کدی وجود نداره و عملاً فقط با پرامپت‌ها سر و کار دارید. این روش چه فرقی با مدلی که ما الان داریم از هوش مصنوعی و عموماً به عنوان دستیار استفاده می‌کنیم داره؟ از دید من اینجا رابطهٔ ما و هوش مصنوعی برعکس می‌شه. یعنی هوش مصنوعی دیگه دستیار ما نیست و بلکه این ما هستیم که باید تلاش کنیم این موجود غول‌پیکر رو کنترل کنیم و اون رو به سمت خروجی که می‌خوایم همگرا کنیم.

بذارید یک مثال بزنم. در حال حاضر ما وقتی که به باگ می‌خوریم، خودمون و یا به کمک هوش مصنوعی سعی می‌کنیم کد رو دیباگ کنیم. حالا با این نگرش جدید، به هوش مصنوعی می‌گیم که کدی که تولید کردی به شکلی که ما انتظار داشتیم کار نکرد و کد باگ داشت، بیا دوباره کد رو از اول تولید کن طوری که این بار این باگ مشخص رو نداشته باشه.

اگر فرض کنیم این اتفاق عملی بشه، خیلی از فرهنگ‌ها و ساختارهای حال حاضر رو هم با خودش عوض می‌کنه. شاید دیگه تقسیم‌بندی وظایف به شکل فعلی و داشتن نقش‌هایی مثل بکند، دواپس، فرانت‌اند بی‌معنی باشه و کافیه یک گروه داشته باشیم که محصول رو بفهمه، و گروه دیگری درک مهندسی داشته باشه. در کاربردهای ساده‌تر حتی شاید فقط یک گروه برای پیش بردن صفر تا صد محصول کافی باشه.

حالا این Vibe Coding چقدر تخیلیه؟ حقیقتش اینه که راهکارهای فعلی هنوز انقدر توانمند نشدن که ما بتونیم کاملاً بر روی این شیوهٔ کار کردن اتکا کنیم. اما همونطور که در این پست هم بهش اشاره کردم، مسابقه‌ای در دنیای تکنولوژی راه افتاده و شرکت‌ها برای این که هرچه زودتر به این هدف برسن در تلاشن. این تلاش رو میشه در بهبود چشمگیر عملکرد agentها که توسط شرکت‌های مختلف پیش‌برندهٔ LLM تولید میشه دید.


این نوشته رو اول در کانال تلگرام منتشر کردم. اگر دوست دارید نوشته‌های بعدی رو زودتر بخونید، پیشنهاد می‌کنم عضو کانال بشید.