یادداشتی در مورد اشتباه کردن.

در گذشته کار کردن معنای متفاوتی با الان داشت. کمتر نیاز بود که افراد هر روزه تصمیم‌های متعددی بگیرن. هرچی جلوتر می‌ریم، فضایی که توش کار می‌کنیم و ابزارهایی که باهاشون کار می‌کنیم پیچیده‌تر و متنوع‌تر می‌شن. توی این شرایط، ابهام و عدم قطعیت هم بالاتر میره.

کار خیلی ماها اینه که توی این عدم قطعیت تصمیم‌های هر روزه بگیریم. معمولاً شرکت‌ها هم بیشترین حقوق و مزایا رو به افرادی می‌دن که تصمیم‌های بزرگ‌تر، مهم‌تر و پرریسک‌تر می‌گیرن. از طرفی هم دانش و آگاهی ما به مسائل محدوده و همیشه همهٔ داده‌های لازم رو در اختیار نداریم. اساساً اگر میشد همه این داده‌ها رو در اختیار داشت، احتمالاً شرکت‌ها هم نیازی به استخدام این همه نیروی متخصص و با این هزینه گزاف نداشتن.

با وجود همهٔ این عدم قطعیت‌ها، اشتباه کردن می‌تونه یکی از خروجی‌های احتمالی تصمیم‌گیری‌هامون باشه. ممکنه اشتباه کردن ریشه در دانشی داشته باشه که از تجربیات و یا مطالعات قبلی کسب کردیم ولی با شرایط جدید انطباق کامل ندارن. یا این که در شرایطی قرار بگیریم که مجبور باشیم که با دادهٔ محدود و ناقص تصمیم بگیریم و عملاً روی تصمیمی که گرفتیم شرط ببیندیم.

پس از اشتباه
از نگاه من افراد بعد از گرفتن تصمیمی به غلط، به چند دسته تقسیم می‌شن.

- دسته اول -> انکار آنچه که پیش آمده
یک دسته از افراد با وجود اشتباه و دریافت خروجی نامطلوب، اون رو انکار می‌کنن و حاضر نیستن بپذیرن که نقشی در این اشتباه داشتن. این افراد در مواجهه با شرایط موجود یا مسئله رو کاملاً نادیده‌ میگیرن و مشکل به روی خودشون نمیارن، یا این که سعی می‌کنن تقصیر رو گردن بقیه بندازن.
با توجه به این که بخش خوبی از یادگیری، پذیرش اشتباهات و تلاش برای تحلیل خروجی‌هاست، این افراد به سختی از اون حیطه دانش فعلیشون خارج می‌شن و احتمالاً دوباره همون اشتباه‌ها رو تکرار خواهند کرد.

- دسته دوم -> پذیرش بدون برنامه
دسته دوم افرادی هستن که ابایی از پذیرش مسئله پیش آمده ندارن و از افراد درگیر معذرت خواهی می‌کنن و سعی می‌کنن با کمترین هزینه از وضعیت موجود گذر کنن و به راحتی حاضر به جبران و یا حل مسئله پیش آمده ندارن.
همین که این افراد بقیه رو مقصر نمی‌دونن، کار کردن باهاشون حس بهتری نسبت به دستهٔ اول داره.

- دسته سوم -> پذیرش با برنامه
این دسته بعد از اشتباهاتی که مرتکب میشن (حتی بعضاً اشتباهات دیگران) احساس مسئولیت می‌کنن و سعی می‌کنن که نسبت به مسئله extreme ownership داشته باشن. به این معنی که اولاً مشکل رو گردن فرد دیگری نمی‌ندازن، دوماً مسئولیت مشکل رو می‌پذیرن، و در نهایت تمام تلاششون رو می‌کنن که وضع موجود رو بهتر کنن. اگر تصمیمی برگشت‌پذیر باشه، در راستای تغییر وضعیت فعلی تلاش می‌کنن. اگر اتفاقیه که نمی‌تونن به حالت قبلی برگردونن، سعی می‌کنن هزینه رخداد رو کاهش بدن. در بدترین حالت هم تلاش می‌کنن که با آگاه‌سازی هرچه بیشتر،‌ از تکرار اتفاق جلوگیری کنن.
کار کردن با این افراد خیلی لذت‌بخش تر از بقیه است. این افراد هم خودشون رشد می‌کنن و هم باعث رشد اطرافیانشون می‌شن و همچنین در حفظ آرامش و psychology safety افراد تیم هم نقش پررنگی دارن.

ماها احتمالاً نمیتونیم به صورت قطعی بگیم که توی کدوم یک از این سه دسته هستیم چون مسئله خیلی سیاه یا سفید نیست. شاید در بعضی از موارد به راحتی در دسته سوم قرار بگیریم اما در بعضی دیگر از موارد از دسته اول پایین‌تر نیایم (به خصوص مواردی که روشون ادعای دانش و تجربه داریم).
از نظرم کاری که می‌تونیم بکنیم اینه که سعی کنیم همواره شرایط رو ارزیابی کنیم و به صورت خودآگاه فکر کنیم که در کدوم یک از این دسته‌ها قرار گرفتیم تا در صورت نیاز بتونیم تغییری ایجاد کنیم.

اگر فکر می‌کنین این نوشته برای دوستانتون مفید خواهد بود، با به اشتراک گذاشتنش به انتشار نوشته و همچنین رشد کانال کمک بزرگی خواهید کرد.

این نوشته رو اول در کانال تلگرام منتشر کردم. اگر دوست دارید نوشته‌های بعدی رو زودتر بخونید، پیشنهاد می‌کنم عضو کانال بشید.