بعد از اومدن LLMها، نوشتن Cover Letter خیلی راحتتر شده و به همین خاطر افراد بیشتری توی اپلایهاشون انگیزهنامه رو هم میفرستن. ولی مشکل اینجاست که خیلی از این انگیزهنامهها شبیه به هستن و به اندازه کافی شخصیسازی نمیشن. این باعث شده خیلیها به این باور برسن که انگیزهنامه دیگه اون کارایی سابق رو برای ریکروترها نداره.
من خودم نسبت به درست یا غلط بودن این گزاره شک داشتم، چون میدیدم هنوز بیشتر شرکتها انگیزهنامه رو از فرم اپلای حذف نکردن. برای همین سعی کردم از روی آمارهای منتشرشده جواب سوالم رو پیدا کنم، ولی هر دادهٔ معتبری که پیدا کردم مربوط به قبل از LLMها بود و نمیشد خیلی بهش اتکا کرد.
در همین راستا، از مسئول استخدام شرکت خودمون این سوال رو پرسیدم و متوجه شدم که انگیزهنامه براش اهمیت خاصی داره؛ مخصوصاً وقتی نسبت به یک رزومه مطمئن نیست که باید فرد رو به مصاحبه دعوت کنه یا نه. حتی مثالهایی زد از مواردی که رزومه قانعکننده نبوده، ولی انگیزهنامه رو که خوندن، تصمیم گرفتن فرد رو به مصاحبه دعوت کنن.
اما آیا توی همهٔ شرکتها اینطوریه؟ فکر نکنم. واقعیت اینه که این موضوع میتونه از شرکت به شرکت و از ریکروتر به ریکروتر فرق کنه. ممکنه بعضی شرکتها تعداد زیادی درخواست دریافت کنن و اصلاً فرصت نکنن انگیزهنامهها رو بخونن. از طرفی، ممکنه دقیقاً همین انگیزهنامه دلیل انتخاب بین دو نفری باشه که رزومههای تقریباً مشابهی دارن. خود من هم با انگیزهنامه مصاحبه گرفتم و هم با خالی گذاشتن اون فیلد.
شخصاً فکر میکنم اگر زمان کافی در اختیارتون هست، نوشتن انگیزهنامه از ننوشتنش منطقیتره. بهخصوص برای موقعیتهایی که براتون مهمترن. چون هم این سیگنال رو به ریکروتر میدین که این موقعیت براتون جدی بوده و وقت گذاشتین، هم این فرصت رو دارین که ویترین متفاوتتری از رزومه و تواناییهاتون ارائه بدین.
همچنین پیشنهادم اینه که برای نوشتن انگیزهنامه، به جای اینکه صرفاً از LLMها یه متن جنریت کنین و بعد ویرایشش کنین، اول خودتون متن رو بنویسین و بعد با کمک ابزارهای اصلاح متن مثل Grammarly یا همین LLMها ایرادهای ساختاری و گرامریش رو برطرف کنین.
این نوشته رو اول در کانال تلگرام منتشر کردم. اگر دوست دارید نوشتههای بعدی رو زودتر بخونید، پیشنهاد میکنم عضو کانال بشید.